Vangaveltur 4. ágúst 2019

Það að hafa tekið þá ákvörðun að vera þakklát á hverjum degi hefur svo sannarlega breytt lífi mínu til hins betra. Í fyrstu gat það verið erfitt og ég þurfti virkilega að hugsa mig um hvað ég gæti skrifað niður í dagbókina mína en með tímanum varð það alltaf auðveldara og auðveldara. Sem ég er þakklát fyrir (pun intended). Sérstaklega þegar ég fór í bakinu í febrúar.
Einn daginn leið yfir mig vegna sársauka stings þegar ég var að taka lokið af heita pottinum á pallinum hjá okkur. Í kjölfarið kíkti ég til læknis sem sendi mig í myndatöku sem sýndi að ég væri með útbungun á milli þriggja hryggjaliða neðarlega í bakinu. Læknirinn mælti með að ég myndi prófa sjúkraþjálfun áður en annað væri skoðað, sem mér fannst góð tillaga, þar sem möguleiki var á að koma þessu til baka á sinn stað.
Sjúkraþjálfunin kenndi mér ýmislegt, í raun var þetta bæði andleg og líkamleg þjálfun, þar sem hugurinn þarf að vera á réttum stað til að þetta gangi. Sjúkraþjálfarinn sagði við mig gullna setningu sem sat með mér og hjálpar mér enn: „Berðu virðingu fyrir sársaukanum“.
Stutt, einfalt og svo satt. Með því að bera virðingu fyrir sársaukanum ber ég sjálfkrafa virðingu fyrir líkama mínum. Það kennir mér að fara ekki fram úr mér þegar keppnisskapið ætlar að tækla þetta á núll einni. Að taka rólegan dag ef þess þarf. Að taka rólegan dag og njóta þess án alls samviskubits – það var svo sannarlega þarfur lærdómur.
Núna hálfu ári seinna er ég þakklát fyrir að ég fór í bakinu. Þetta hljómar eflaust skringilega, en þetta kenndi mér svo margt. Ég ber mun meiri virðingu fyrir líkama mínum en ég gerði áður. Þetta sparkaði mér í að hugsa betur um líkama minn og ég er mun sterkari en ég var fyrir hálfu ári síðan. Og það er alveg rosalega gaman. Ég er farin að finna fyrir löngun að gera fleiri hluti, prófa fleiri hluti, hreyfa mig meira og njóta. Líkamsrækt, í hvaða formi sem er, er farin að vera umbun þegar ég vil vera góð við líkama minn. Svitna, reyna á og finna vellíðunina í skrokknum eftir góða æfingu.
Ég er líka þakklát fyrir hvenær þetta gerðist og skil það rosalega vel. Eftir að Vala Mist dó átti ég allt í einu allan tímann í heiminum. Það var rosalega erfitt. Undanfarin tvö ár voru búin að felast í miklu skipulagi þar sem allt þurfti að vera á hreinu. Ég ætlaði heldur betur að fylla þetta tómarúm og gera alla þá hluti sem ég var ekki búin að geta gert undanfarið. Það var ekki nema von að líkaminn á mér segði stopp og skipaði mér að hægja á. Skipaði mér að læra að njóta þess að gera ekki neitt. Að vera sátt í eigin skinni. Að átta sig á að maður þarf ekki alltaf að vera duglegur. Að átta sig á að maður þarf ekki alltaf að vera besta útgáfan af sjálfum sér. Stundum er í lagi að einfaldlega bara vera.
Vil ég ljúka þessum skrifum á að hvetja ykkur öll sem nennið að lesa, að finna þrjá hluti sem þið eruð þakklát fyrir í dag og skrifa það niður hjá ykkur.

Ummæli

Skrifa ummæli

Vinsælar færslur af þessu bloggi

Minningarorð frá leikskólanum

Elsku Vala Mist okkar. Nú kveðjum við þig elsku vinkona. Þrátt fyrir stuttan tíma saman kenndir þú okkur svo margt og verðum við ævinlega þakklát fyrir að hafa fengið að kynnast þér. Við verðum dugleg að skoða myndir af þér og hugsum til þín. Ljósið þitt mun lifa áfram meðal okkar. Nú ertu engill á himnum. Mikið eigum við eftir að sakna þín hér í leikskólanum. Minning þín lifir áfram í hjörtum okkar. Allar stundir okkar hér er mér ljúft að muna fyllstu þakkir flyt ég þér fyrir samveruna. (Höf. ókunnur) Elsku fjölskylda við sendum ykkur okkar dýpstu samúðarkveðjur við fráfall elsku Völu Mistar. Fyrir hönd leikskólans Ársala, börn og starfsfólk í Lind.
Lesa meira

Vangaveltur 29. janúar 2021

Um daginn var ég spurð hve langan tíma það tekur að temja sér þakklæti og jákvætt hugarfar. Ég varð hálf orðlaus og man nú ekki hverju ég stamaði upp en þetta fékk mig til að hugsa. Eins og áður þurfti ég smá tíma til að melta spurninguna. Það er örugglega eins mismunandi og við erum mörg hvað það tekur langan tíma að þjálfa hugann í einhverju. Ég átta mig alveg á að ég var þakklát að eðlisfari áður en ég tók þá meðvituðu ákvörðun að vera þakklát fyrir eitthvað á hverjum degi.  Sú ákvörðun var engu að síður gríðarlega mikilvæg, því með því að taka þá ákvörðun þjálfa ég hugann meðvitað á hverjum degi að líta á það sem ég er þakklát fyrir og þannig fer ég einnig að gera það ósjálfrátt ómeðvitað. Hve langan tíma þetta tók mig get ég þó enn ekki svarað nákvæmlega. En til að hafa einhverja viðmiðunarpunkta þá varð ég mér hugsað til dagsins eftir að Vala Mist dó, en hún dó á aðfaranótt laugardags í lok nóvember 2018, en þá var liðið um 1 1/2 ár síðan ég tók meðvitaða ákvörðun um að ætla ...
Lesa meira

Vangaveltur 24. nóvember 2022

Í dag eru 4 ár síðan Vala Mist lést. Ég er búin að ströggla extra mikið í ár með þessa viku, sem hófst 18. nóvember þegar hún fór í hjartastoppið. Í raun finnst mér sá dagur erfiðari en dagurinn þegar hún svo lést. Suma daga hefði ég ekki komið mér fram úr nema vegna þess að ég hreinlega þurfti þess. Ég er búin að vera meir og gráta nánast á hverjum degi, útaf engu, útaf öllu. Tárin renna og gera sitt besta að vökva sálina á meðan ég festi mig í minningum og sorg.  Ég átta mig alveg á afhverju ég á svona erfitt með sorgina í ár. Núna er ég með litla dúllu í fanginu sem er svo lífsglöð að við þurfum að hafa okkur öll við að halda í við hana, þar sem hún stendur upp meðfram öllu, farin að skríða fáránlega hratt, sérstaklega þegar hún sér stiga eða köttinn og klappar og hlær yfir lífinu sjálfu.  Það er stundum þegar ég er með hana í fanginu, sérstaklega á nóttunni/snemma morguns og við kúrum, að ég fæ flash back til Völu Mistar. Þegar ég nudda nefinu í dúnamjúkt hárið og kyssi ko...
Lesa meira