Vangaveltur 25. apríl 2026

Lengi vel hef ég ætlað að skrifa fæðingarreynsluna þegar ég átti hana Sólrúnu Ingu, bæði fyrir mig til að eiga og til að deila sögu sem er jákvæð úr heilbrigðiskerfinu, því einhvernvegin heyrum við alltaf meira af hinum neikvæðu og því sem er að.

Alla meðgönguna fékk ég frábæra þjónustu, hvort sem það var í heimabyggð á Sauðárkróki, á Akureyri eða á Landspítalanum. Alls staðar mætti ég faglegu og góðu viðmóti þar sem á mig var hlustað og mér gefinn sá tími sem ég þurfti, en ég viðurkenni fúslega að þetta var ansi flókin meðganga tilfinningalega og vissi ég oft ekki í hvorn fótinn ég átti að stíga. Ég var hins vegar mjög meðvituð um það og í góðum tengslum við ljósmóðurina mína og gat talað við hana og létt á mér þegar þurfti og sýndi hún mér allan þann stuðning sem ég þarfnaðist.

Líkamlega gekk meðgangan eins og í sögu (eftir fyrstu vikurnar þar sem ælutíðnin var ca. 5 sinnum á dag) og stefndi ég að því að eiga í gegnum leggöng á sjúkrahúsinu á Akureyri. Settur dagur var 21. apríl en ef ekkert væri búið að gerast mætti ég mæta á fæðingadeildina mánudaginn 25. apríl þar sem yrði settur upp belgur til að koma ferlinu af stað.

Sem er einmitt það sem gerðist. Við mættum á fæðingadeildina seinnipart sunnudags þar sem mér hreinlega leið ekki vel og hélt að eitthvað væri að gerast. Máttur hugans og allt það, því um leið og við stigum fæti inn á sjúkrahúsið datt allt niður og ég fann ró færast yfir mig. Hér væri ég örugg. Hérna væri fólk sem vildi hjálpa mér og enginn fjallvegur lengur á milli okkar.

Sunnudagskvöldið var rólegt þar sem starfsfólkið dekraði við okkur og gaf okkur meðal annars köku á meðan við horfðum á Tindastólsleik inni á stofu. Ég svaf vel um nóttina og á mánudagsmorgun var settur upp belgur sem var dreginn niður með reglulegu millibili yfir daginn. Ég var farin að finna fyrir seiðing um tvöleytið svo þá vildi ljósmóðurin að við færum inn á fæðingastofu. Þar kenndi hún mér á gasloft, sem fyrirfram hafði ég rosalega fordóma fyrir og var viss um að myndi ekki virka fyrir mig, en blessunarlega sannfærði hún mig um að prófa en gasið varð besti vinur minn á tímabili í þessu ferli.

Verkirnir ágerðust hægt en rólega en það var ekki fyrr en eftir kvöldamt þeir urðu þannig að ég þurfti að vanda mig til að anda í gegnum þá. Ég dáðist að líkama mínum og kraftinum sem hann bjó yfir þegar hríðirnar fóru yfir mig í bylgjum. Hvernig hann undirbjó komu litlu dúllurnar. Ég vissi að það væri best að hætta að reyna að hafa stjórn á aðstæðum og leyfa honum bara að ráða. Það eina sem ég gæti gert væri að anda og slaka eins og ég gæti. Það var einmitt á þessum tímapunkti sem gasloftið var farið að vera virkilega kær vinur minn.

Þrátt fyrir ágerða verki og aukið dripp, lét útvíkkunin bíða virkilega eftir sér. Þegar næturvaktin mætti svo til vinnu var ég fegin þriðja skiptið þann daginn að mér líkaði vel við ljósmóðurina sem átti að sinna okkur og ég man að það flaug í huga minn hvort það væri bara gott fólk sem ynni á deildinni.

Næstu klukkustundir eru í þónokkurri móðu. Ég man að ég hugsaði mikið um Völu Mist og talaði um hana. Einhvernveginn saknaði ég hennar enn meira á þessari stundu á meðan ég gekk í gegnum það að vera fara fæða litlu systur hennar. Ljósmóðirin var yndisleg og hlustaði á allt það sem ég þurfti að koma frá mér og studdi mig í einu og öllu allan tímann.

Ég man að fæðingalæknirinn kom og sagði mér að ég væri ennþá með 6 í útvíkkun, það mætti gefa mér dripp einu sinni í viðbót, gefa því klukkustund og sjá hvað það gæfi okkur. Ég man að hann tók það líka fram á þessum tímapunkti að ef ég myndi ekki vilja meira dripp og fara í keisara væri það líka í boði. 

Ég ákvað að vilja reyna þetta til þrautar svo þau settu drippið af stað. Eftir eina hríðarbylgjuna leit ég á yndislegu ljósmóðurina okkar og sagði henni að þó að þetta myndi ekki ganga eins og ég vildi, þá væri ég samt þakklát fyrir þessa reynslu. Að fá að upplifa þennan óbeislaða kraft sem fæðing er.

Þegar ég sagði henni þetta hljómaði í bakgrunni lagalínan "But if you never try, you'll never know" úr laginu Fix you með Coldplay. Ég man að ég andaði mig í gegnum hríðarnar, hló og grét til skiptis, fór á bolta og gerði æfingar, allt til að láta þetta ganga upp. 

Þegar fæðingalæknirinn mætti hins vegar og sagði mér að ég væri ennþá með 6 í útvikkun brast eitthvað innra með mér. Mér leið eins og mér hefði mistekist. Valur sá strax hvernig mér leið og sagði að þetta væri okkar leið, síðan hvenær færum við eftir plani A, plan B gengi alltaf miklu betur hjá okkur. Ljósmóðirin minnti mig líka á hvað ég hefði sagt klukkustund áður, hve þakklát ég væri fyrir þessa lífsreynslu og sagði að hún væri sjálf þakklát fyrir að fá að upplifa þetta með okkur. Mér væri ekki að mistakast. 

Þar sem ég lá í rúminu að meðtaka það sem væri að fara gerast, heyrði ég allt í einu aftur í bakgrunni að aftur var lagið Fix you með Coldplay í gangi og það bara gerðist eitthvað innra með mér, ég vissi að svona ætti þetta að gerast, þetta væri rétta leiðin fyrir okkur. 

Tónlist hefur alla tíð átt sérstakan stað í hjarta mér og hjálpað mér í gegnum margt, en viðurkenni ég að þetta lag trónir líklega á toppnum. Ég hef ekki tölu á því hversu oft ég hef grátið, öskrað, hreinlega slefað af bræði yfir þessu lagi þar sem ég hef það á repeat þegar ég þarf útrás fyrir tilfinningar sem ég hef ekki stjórn á. Hlusta á það þar til ég finn ró aftur á sálinni og get haldið áfram. 

Nú er ég ekki trúuð manneskja, en einhver sendi mér þetta lag akkúrat þegar ég þurfti á því að halda, þannig að ég var sátt við gang mála þegar við lögðum af stað niður á skurðstofu. 

Við vorum varla farin af stað á skurðstofuna og frá gasloftinu þegar fyrsta rembinshríðin mætti á svæðið. Nú hafði ég andað mig í gegnum hríðarnar með loftið að vopni án rembingsins og reyndi það á allar taugar líkamans að anda sig í gegnum verkina og reyna að slaka á. Ég man að ég velti fyrir mér hvaðan í ósköpunum öll þessi orka kæmi, þvílíkur kraftur sem líkaminn gekk í gegnum. Það væri ekkert skrítið að þetta ferli væri kallað kraftaverk.

Ég mun aldrei getað þakkað dásamlega starfsfólkinu sem tók á móti okkur á skurðstofunni, en ég var svo búin á því að ég gat varla hreyft mig. Ég man að ég sagði þeim grátandi að ég væri í alvörunni búin að vera dugleg í gegnum þetta ferli, ég bara gæti ekki meir. Þegar ég sagði þeim að rembingstilfinningin væri byrjuð tók einn hjúkrunarfræðingurinn um axlirnar á mér og sagði að ég þyrfti bara að vera dugleg í smá stund í viðbót, ég gæti þetta víst. Ég þyrfti bara að setjast upp svo þau gætu mænudeyft mig og þá myndu þau sjá um rest.

Eins og tuskudúkka hálf lá ég í fanginu á henni og svæfingalæknirinn kom og mænudeyfði mig í fyrstu tilraun. Ég man hvað ég var þakklát fyrir það, því það þurfti 3 tilraunir þegar ég var mænudeyfði með Völu Mist og ég mundi hvað það var, hreinlega ógeðslega vont. 

Loks gat ég andað aftur þegar mænudeyfingin fór að virka og ég man hvað andrúmsloftið var yndislega rólegt á skurðstofunni. Ég man að ég hugsaði að ég þyrfti ekki að vera hrædd, en þegar ég átti Völu Mist var ég hrædd allan tímann.

Það var ekki fyrr en á þessari stundu sem ég áttaði mig á hvað ég hafði í raun syrgt fæðinguna hennar Völu Mistar, hvernig henni var rænt af mér. Þar sem ég fór í keisara með hjarta í buxunum og þorði varla að anda og hrædd við það sem tæki við þegar hún fæddist. 

Fæðingin hennar Sólrúnar Ingu gaf mér allt sem ég missti af, að fá að upplifa hríðar og kraft líkamans. Fara í gegnum þá stórkostlegu lífsreynslu að vinna að því að koma lífi í heiminn. Hún gaf mér líka keisara sem í minningunni er innilegur og persónulegur, þar sem þetta vorum bara við og fátt starfsfólk en ekki 30, eða hvað sem það var þegar Vala Mist fæddist. 

Ég fékk að upplifa bæði fæðingarferlið og keisara þar sem ég þurfti ekki að vera hrædd, heldur mátti bara njóta.

Það að fá svo Sólrúnu í fangið eftir að hún fæddist var ómetanlegt. Að geta gefið óbeislaðri hamingjunni lausan tauminn. Að geta leyft sér að vera bara hamingjusöm. Að þetta gekk allt upp. Að hún væri heilbrigð og okkar. Því er bara ekki hægt að lýsa með orðum.