Vangaveltur 16. desember 2019

Jólin - svo dásamleg og gefandi, en á sama tíma erfið og krefjandi. Út af alls konar. Minningar sem bæði íþyngja manni og gleðja. Jólastússi sem gefur manni bæði ánægju og stress. Hlutir sem gáfu manni ánægju eru allt í einu orðin kvöð. En samt ekki alla daga, þegar svona margar andstæðar tilfinningar flækjast fyrir manni getur maður orðið úrvinda. Allt í einu flýgur tíminn hraðar en á gervihnattaöld, jólin eru handan við hornið og þú veist ekki í hvorn fótinn þú átt að stíga.

Alls staðar koma til þín skilaboð - vertu klár með allt fyrir jólin en mundu samt að slaka á! Bakaðu 10 gerðir af smákökum en ekki gleyma núvitund! Finndu fullkomnu jólagjöfina á frábærum kjörum, þarf að vera “rétt” framleidd og er ekki með of mikið kolefnisspor! Farðu á jóla- hlaðborð, -tónleika, -skemmtun en mundu samt að svefn og rútína er mikilvæg. Umfram allt vertu kát og glöð því allt er baðað hátíðarljóma og hamingju.

Jeminn hvað það er íþyngjandi, sérstaklega þar sem maður getur ekkert alla daga verið svífandi um á bleiku skýi. Suma daga ískrar í mér af kæti yfir því að jólin séu að koma, ég syng jólalög og finnst dásamleg tilhugsun að pakka inn jólapökkum. Aðra daga bara ekki. Alveg alls ekki.

Í fyrstu þegar ég upplifði þessa “ekki daga” fannst mér það mjög erfitt. Sérstaklega þar sem ég var búin að ákveða að ég væri aftur orðin jólabarn. Þar til ég áttaði mig á því að það væri allt í lagi, því sorg er partur af lífi mínu. Og mér þykir vænt um sorgina. Hún gefur mér minningar um fólk sem ég hef elskað og elska enn.

Það þýðir samt ekki að það sé alltaf auðvelt að lifa með sorginni. Stundum er það bara drullu erfitt, minningar sem vekja hlátur einn dag geta vakið grátur þann næsta. Þetta á ekkert bara við um fyrir jólin en það er einhvernvegin meira áberandi núna, þegar hamingjan og gleðin virðist vera allsráðandi, allstaðar þar sem við lítum eru myndir eða myndbrot af brosandi og hamingjusömu fólki og maður lítur löngunaraugum á það og óskar þess að vera í sporum þess, hlæjandi, hamingjusöm og áhyggjulaus.

Á sama tíma er ég þakklát fyrir mínar minningar og það sem þær gefa mér, þrátt fyrir að þær vekji stundum upp tár og svo sáran söknuð að mér finnst ég ekki ná andanum. Því það er í lagi, það er hreinlega partur af þeirri manneskju sem ég er í dag.

Það minnir mig líka á að það er í lagi að leyfa sér að sakna og gráta, jafnvel á þeim hamingju”stera”tíma sem aðventan er og jafnvel nauðsynlegt. Öðruvísi getum við ekki haldið áfram.

Á þessum nótum óska ég ykkur öllum gleðilegra jóla og vona að þið náið að njóta aðventunnar á þann hátt sem þið þarfnist, með gráti, hlátri, minningum, sorg og gleði.