Vangaveltur 2. desember 2019

Fyrir rúmri viku síðan var ár síðan Vala Mist lést. Ég var mikið búin að hugsa um hvort þessi tímamót myndu hafa áhrif á mig og þá hvernig, þar til ég talaði við Val um þetta í október og ég áttaði mig á að það væri enginn munur á þessum degi og öðrum, alltaf væri hún ofarlega í huga mér og þessi dagsetning breyttu engu þar um. Þungu fargi var af mér létt og ég hætti að hugsa um þetta. Svo miklu að þegar ég fór að fá skilaboð og hlýjar kveðjur þurfti ég í upphafi dags að hugsa með mér afhverju fólk væri að senda mér þessi skilaboð, ég hreinlega kveikti ekki á perunni.
Það er svo mismunandi hvernig við upplifum sorgina og ekki til nein ein rétt eða röng leið í því, ef maður finnur það sem virkar fyrir mann. Fyrir mig var leiðin að þiggja sorgina og það sem hún gefur mér með þakklæti. Ég skil sársaukann sem hún gefur mér og ég passa mig á að afneita honum ekki, því hann þarf sína útrás rétt eins og hlátur og gleði. Ég átta mig líka á að ég er hamingjusöm þrátt fyrir að vera í sorg. Mér þykir vænt um lífið mitt og það sem ég hef gengið í gegnum. Fyrst og fremst er ég þakklát fyrir lífið mitt.
Þetta var ekki þrautalaus lærdómur og kostaði mikla vinnu og tár og þurfti ég að fá að gera þetta á mínum forsendum og hraða. Ég þurfti að fá að upplifa tilfinningar eins og öfund þegar ég sá annað fólk með barn á svipuðum aldri, reiði þegar ég skyldi ekki afhverju þetta kom fyrir hana/okkur, angist þegar mér fannst ég ekki ná andanum eða lifa þetta af.
Þegar þessar tilfinningar helltust yfir mig skrifaði ég þær í burtu, ég skrifaði hvernig mér leið á þeirri stundu, stundum las ég það upphátt til að fá aðra sýn á þær, dró djúpt andann og svo - þegar mér var allri lokið, skrifaði ég amk 3 hluti sem ég er þakklát fyrir, stundum var það ekki merkilegra en svo að ég væri þakklát fyrir að komast fram úr rúminu, en suma daga er það afrek sem ég var og er þakklát fyrir.
Annað sem ég lærði er að maður á heldur ekki að bera sig saman við aðra í sorg, allir þurfa að fá að gera þetta á sínum forsendum og hraða, en grunnatriðið held ég sé er að vera góður við sjálfan sig og leyfa sér að líða eins og manni líður, öðruvísi er held ég ekki hægt að skilja við tilfinningarnar.
Enn og aftur þakka ég ykkur lesturinn og vettvanginn til að fá útrás fyrir skrifin mín.

Ummæli

Skrifa ummæli

Vinsælar færslur af þessu bloggi

Minningarorð frá leikskólanum

Elsku Vala Mist okkar. Nú kveðjum við þig elsku vinkona. Þrátt fyrir stuttan tíma saman kenndir þú okkur svo margt og verðum við ævinlega þakklát fyrir að hafa fengið að kynnast þér. Við verðum dugleg að skoða myndir af þér og hugsum til þín. Ljósið þitt mun lifa áfram meðal okkar. Nú ertu engill á himnum. Mikið eigum við eftir að sakna þín hér í leikskólanum. Minning þín lifir áfram í hjörtum okkar. Allar stundir okkar hér er mér ljúft að muna fyllstu þakkir flyt ég þér fyrir samveruna. (Höf. ókunnur) Elsku fjölskylda við sendum ykkur okkar dýpstu samúðarkveðjur við fráfall elsku Völu Mistar. Fyrir hönd leikskólans Ársala, börn og starfsfólk í Lind.
Lesa meira

Vangaveltur 29. janúar 2021

Um daginn var ég spurð hve langan tíma það tekur að temja sér þakklæti og jákvætt hugarfar. Ég varð hálf orðlaus og man nú ekki hverju ég stamaði upp en þetta fékk mig til að hugsa. Eins og áður þurfti ég smá tíma til að melta spurninguna. Það er örugglega eins mismunandi og við erum mörg hvað það tekur langan tíma að þjálfa hugann í einhverju. Ég átta mig alveg á að ég var þakklát að eðlisfari áður en ég tók þá meðvituðu ákvörðun að vera þakklát fyrir eitthvað á hverjum degi.  Sú ákvörðun var engu að síður gríðarlega mikilvæg, því með því að taka þá ákvörðun þjálfa ég hugann meðvitað á hverjum degi að líta á það sem ég er þakklát fyrir og þannig fer ég einnig að gera það ósjálfrátt ómeðvitað. Hve langan tíma þetta tók mig get ég þó enn ekki svarað nákvæmlega. En til að hafa einhverja viðmiðunarpunkta þá varð ég mér hugsað til dagsins eftir að Vala Mist dó, en hún dó á aðfaranótt laugardags í lok nóvember 2018, en þá var liðið um 1 1/2 ár síðan ég tók meðvitaða ákvörðun um að ætla ...
Lesa meira

Vangaveltur 24. nóvember 2022

Í dag eru 4 ár síðan Vala Mist lést. Ég er búin að ströggla extra mikið í ár með þessa viku, sem hófst 18. nóvember þegar hún fór í hjartastoppið. Í raun finnst mér sá dagur erfiðari en dagurinn þegar hún svo lést. Suma daga hefði ég ekki komið mér fram úr nema vegna þess að ég hreinlega þurfti þess. Ég er búin að vera meir og gráta nánast á hverjum degi, útaf engu, útaf öllu. Tárin renna og gera sitt besta að vökva sálina á meðan ég festi mig í minningum og sorg.  Ég átta mig alveg á afhverju ég á svona erfitt með sorgina í ár. Núna er ég með litla dúllu í fanginu sem er svo lífsglöð að við þurfum að hafa okkur öll við að halda í við hana, þar sem hún stendur upp meðfram öllu, farin að skríða fáránlega hratt, sérstaklega þegar hún sér stiga eða köttinn og klappar og hlær yfir lífinu sjálfu.  Það er stundum þegar ég er með hana í fanginu, sérstaklega á nóttunni/snemma morguns og við kúrum, að ég fæ flash back til Völu Mistar. Þegar ég nudda nefinu í dúnamjúkt hárið og kyssi ko...
Lesa meira