Vangaveltur 2. aprí 2017

Í dag langar mig að tala smá um hamingjuna. Í upphafi á þessu öllu var ég nefnilega bara hrædd og sá ekki tilgang í að gleðjast. Èg skildi ekki afhverju fólk væri að óska mér til hamingju með nýfæddu dótturina, ég meina, hún var hjartabarn sem þurfti strax erlendis í opna hjartaaðgerð og hún gæti bara dáið, hvernig í ósköpunum gæti ég nokkurn tíma verið glöð og fundið hamingju?

Ferlið á undan var heldur ekki að hjálpa, 3 vikna innlögn á sjúkrahúsi þar sem ekkert annað komst að en að halda prinsessunni sem lengst inni þannig að hún yrði sem best undirbúin fyrir komandi átök. Hver einasta skoðun var eins og rússnesk rúlletta, skyldi hjartslátturinn vera í lagi? Ég var farin að hata mónitorinn og hljóðin frá honum en varð samt alltaf að sjá á hann þegar hann var í gangi. Skyldi það hjálpa ef ég lægi á vinstri hliðinni eða er sú hægri betri? En ef ég nudda kúluna? Best að borða aldrei framar lakkrís, hann hefur áhrif á blóðþrýstinginn. Ætli slökunaræfingar skili sér til hennar og lagi hjartsláttinn?

Allt þetta og mikið fleiri misgáfulegar hugsanir flugu í gegnum hugann þessar þrjár vikur ásamt ásökunum hvað ég væri búin að vera vitlaus á þessari meðgöngu, fara 2x til útlanda og vinna eins og brjálæðingur í nóvember og desember, svo hélt ég reglulega á Ásrúnu og svo borðaði ég sushi í upphafi meðgöngu þegar ég vissi ekki enn að ég væri ólétt, þetta hlyti auðvitað að vera mér að kenna.

Með minn yndislega mann mér við hlið og umkringd minni ótrúlegu fjölskyldu og vinum tókst mér að rífa mig upp úr þessum hugsunum og áttaði mig á að þetta væri ekki mér að kenna, stundum fæðast börn einfaldlega með hjartagalla og í stað þess að einblýna á það, að horfa frekar á þá staðreynd að það sé hægt að hjálpa henni.

Það breytti því ekki að ég náði varla andanum vegna hræðslu þegar hún kom svo í heiminn, ég fór í vörn og þorði ekki að þykja vænt um hana ef hún skyldi svo bara vera rifin frá mèr. Ég vildi meira að segja eiginlega ekki segja fólki frá því að hún væri fædd.

Það sem ég áttaði mig ekki á á þessum tímapunkti var hvað ég elskaði hana nú þegar brjálæðislega mikið, þrátt fyrir alla hræðsluna og ég þyrði ekki að viðurkenna það. Þegar Valur sagði mér daginn eftir að hún fæddist að við værum að fara til Svíþjóðar eftir 2 daga var eins og eitthvað small inni í mér, núna skyldi ég á fætur og bara gera þetta. Hafði ekki hugmynd um hvernig, en þetta verkefni skyldi ég leysa.

Og hérna erum við ennþá, að leysa þetta verkefni, þar sem við förum skref áfram og erum slegin aftur til baka, en alltaf stöndum við á fætur og höldum áfram.

Og ég gæti ekki haldið áfram ef ég væri ennþá bara hrædd og leyfði mér ekki að gleðjast. Því stundirnar með litlu ofurhetjunni okkar eru ómetanlegar, fyrsta brosið, hvernig hún hjúfrar sig að manni þegar maður er að kúra með henni, að hún róist við erfiðar aðstæður þegar ég syng fyrir hana (sem er reyndar vísbending um að hún sé tónblind en það er önnur saga) og öll augnablikin þar sem maður liggur með henni og finnur ró og hamingju hellast yfir sig.

Ég veit ekki afhverju þessi löngun að skrifa um þetta helltist allt í einu yfir mig, kannski vegna þess að Ásrún er loksins komin til okkar og ég sprakk næstum af hamingju þegar ég knúsaði hana eftir tæpa 3 mánaða fjarveru og ég sá með berum augum að það væri allt í lagi með hana.

Ekki misskilja mig, ég er langt frá því að vera hætt að vera hrædd, enda er ég foreldri sem elskar stelpurnar sínar meira en lífið sjálft, en mikið rosalega er ég hamingjusöm yfir að búa yfir þeim tilfinningum.

Ég bið ykkur öll sem nenntuð að lesa þessa langloku að knúsa alla þá sem ykkur þykir vænt um og leyfa ykkur að gleðjast, lífið er allt of stutt til að neita sér um það.

Knús og góðar kveðjur frá Svíþjóð, Lilja og Valur