Vangaveltur 23. apríl 2017

Lífið er svo óútreiknanlegt og merkilegt. Ef einhver hefði sagt við mig fyrir sex mánuðum að ég myndi deila mínum innstu tilfinningum með konu sem ég þekki ekki neitt hefði ég hrist höfuðið og ekki tekið mark á því, því ég hefði aldrei trúað að það myndi einhverntíman gerast. En í dag gerðist nákvæmlega það.
Í dag átti ég augnablik sem ég mun aldrei gleyma með konu sem ég þekki ekki neitt. Ég veit ekki einu sinni hvað hún heitir því við höfum aldrei kynnt okkur formlega. Ef við værum ekki hér hefði ég eflaust aldrei hitt hana. En hér erum við og erum tengdar þeim böndum að vera hjartamömmur og erum hér að berjast fyrir dætur okkar. Þegar ég sá hana aleina frammi í eldhúsi á deildinni okkar hágrátandi gat ég ekki hunsað það. Ég einfaldlega settist niður og faðmaði hana. Leyfði henni að gráta. Fór sjálf að gráta. Útaf öllu. Útaf engu. Útaf tilfinningaklessunni sem bærist um í okkur alla daga hérna.
Og þegar hún byrjaði að deila sögu sinni með mér sat ég bara og reyndi eftir sem mestum mætti að gefa henni styrk í gegnum faðmlag mitt. Aðstæður okkar eru svart og hvítt þó við séum báðar hér. Dóttir hennar fæddist heilbrigð og það var ekkert sem amaði að, fyrr en unglingsárin skullu á og yndislega stelpan hennar fékk anorexíu. Það slæma að hjartað hennar þoldi ekki meir og byrjaði hreinlega að gefast upp.
Frásögn hennar snerti mig djúpt og gat ég samsvarað mig við tilfinningarnar sem hún er að upplifa þó að aðstæður okkar séu svo ólíkar þá eru þær samt svo líkar. Saman sátum við og sóttum styrk í hvor aðra, fyrir komandi verkefni og þau sem eru liðin. Ókunnugar konur á kaffistofu og saman nutum við þess að sitja í þögn og bara vera.
Málið er nefnilega að maður þarf ekki að takast á við erfiðleika einn. Það er ekki veikleiki að sækja hjálp, að sýna tilfinningar sínar og leyfa sér að vera berskjaldaður. Að leyfa sér að vera maður sjálfur með öllum þeim tilfinningum sem lífið hefur upp á að bjóða.
Því vil ég þakka ykkur öllum sem fylgist með hérna. Þið munuð aldrei trúa því hve vænt mér þykir um þann styrk sem þið sendið okkur með hlýjum orðum og það eitt að þið séuð að fylgjast með, að ykkur sé ekki sama. Það er ómetanlegt og mun ég aldrei getað þakkað ykkur nægilega. Þetta er ég, dramatísk og berskjölduð, að hella úr tilfinningum mínum annað skiptið í dag og finn að ég verð sterkari fyrir vikið.
Sendi góðar kveðjur frá Svíþjóð til ykkar allra ❤

Ummæli

Skrifa ummæli

Vinsælar færslur af þessu bloggi

Minningarorð frá leikskólanum

Elsku Vala Mist okkar. Nú kveðjum við þig elsku vinkona. Þrátt fyrir stuttan tíma saman kenndir þú okkur svo margt og verðum við ævinlega þakklát fyrir að hafa fengið að kynnast þér. Við verðum dugleg að skoða myndir af þér og hugsum til þín. Ljósið þitt mun lifa áfram meðal okkar. Nú ertu engill á himnum. Mikið eigum við eftir að sakna þín hér í leikskólanum. Minning þín lifir áfram í hjörtum okkar. Allar stundir okkar hér er mér ljúft að muna fyllstu þakkir flyt ég þér fyrir samveruna. (Höf. ókunnur) Elsku fjölskylda við sendum ykkur okkar dýpstu samúðarkveðjur við fráfall elsku Völu Mistar. Fyrir hönd leikskólans Ársala, börn og starfsfólk í Lind.
Lesa meira

Vangaveltur 29. janúar 2021

Um daginn var ég spurð hve langan tíma það tekur að temja sér þakklæti og jákvætt hugarfar. Ég varð hálf orðlaus og man nú ekki hverju ég stamaði upp en þetta fékk mig til að hugsa. Eins og áður þurfti ég smá tíma til að melta spurninguna. Það er örugglega eins mismunandi og við erum mörg hvað það tekur langan tíma að þjálfa hugann í einhverju. Ég átta mig alveg á að ég var þakklát að eðlisfari áður en ég tók þá meðvituðu ákvörðun að vera þakklát fyrir eitthvað á hverjum degi.  Sú ákvörðun var engu að síður gríðarlega mikilvæg, því með því að taka þá ákvörðun þjálfa ég hugann meðvitað á hverjum degi að líta á það sem ég er þakklát fyrir og þannig fer ég einnig að gera það ósjálfrátt ómeðvitað. Hve langan tíma þetta tók mig get ég þó enn ekki svarað nákvæmlega. En til að hafa einhverja viðmiðunarpunkta þá varð ég mér hugsað til dagsins eftir að Vala Mist dó, en hún dó á aðfaranótt laugardags í lok nóvember 2018, en þá var liðið um 1 1/2 ár síðan ég tók meðvitaða ákvörðun um að ætla ...
Lesa meira

Vangaveltur 24. nóvember 2022

Í dag eru 4 ár síðan Vala Mist lést. Ég er búin að ströggla extra mikið í ár með þessa viku, sem hófst 18. nóvember þegar hún fór í hjartastoppið. Í raun finnst mér sá dagur erfiðari en dagurinn þegar hún svo lést. Suma daga hefði ég ekki komið mér fram úr nema vegna þess að ég hreinlega þurfti þess. Ég er búin að vera meir og gráta nánast á hverjum degi, útaf engu, útaf öllu. Tárin renna og gera sitt besta að vökva sálina á meðan ég festi mig í minningum og sorg.  Ég átta mig alveg á afhverju ég á svona erfitt með sorgina í ár. Núna er ég með litla dúllu í fanginu sem er svo lífsglöð að við þurfum að hafa okkur öll við að halda í við hana, þar sem hún stendur upp meðfram öllu, farin að skríða fáránlega hratt, sérstaklega þegar hún sér stiga eða köttinn og klappar og hlær yfir lífinu sjálfu.  Það er stundum þegar ég er með hana í fanginu, sérstaklega á nóttunni/snemma morguns og við kúrum, að ég fæ flash back til Völu Mistar. Þegar ég nudda nefinu í dúnamjúkt hárið og kyssi ko...
Lesa meira