Vangaveltur 29. júní 2017

Um síðustu helgi skelltum við hjónin okkur á Drangey Music Festival. Þetta er svo sem ekki frásögufærandi nema að þetta var í fyrsta skipti að einhver passaði Völu Mist fyrir okkur í svona langan tíma.
Ég viðurkenni alveg að ég var með hjartað í buxunum yfir þessu, sér í lagi þar sem ég vissi að það þyrfti að gefa henni lyf á meðan við vorum í burtu. Sú staðreynd að pössunarpían (mamma) væri hjúkrunarfræðingur og væri vanari og hæfari en ég að gefa lyf róaði mig reyndar (og það að mamma er klárasta og besta mamma veraldar). Það stoppaði mig samt ekki í að skrifa númeraðan lista hvernig ætti að hugsa um Völu Mist.
Þegar ég var búin að skrifa listann stoppaði ég við og fékk smá sjokk. Listinn var tæpar 2 bls. Ég viðurkenni að hann var ítarlegur en hann fjallaði bara um hvernig ætti að gefa lyf og mat eina kvöldstund. Lyf og mat sem búið var að taka til og var tilbúið til notkunar. Og ég skrifaði ekki einu sinni allt sem èg var vön að gera heldur hugsaði að ég gæti bara reddað því þegar ég kæmi heim eftir tónleikana.
Á listanum var heldur ekkert um styrktaræfingarnar sem við fengum frá sjúkraþjálfaranum og gerum nokkrum sinnum á dag. Eða hve vel þurfi að fylgjast með hvort hún kúki ekki örugglega amk 1 sinni á dag. Eða hvernig fontanellan og ventillinn í höfðinu á að vera viðkomu. Ekkert um það að athuga púlsinn 1x á dag. Eða um vikulegu viktunina og höfuðummálsmælinguna. Eða hvernig er best að skipta um plásturinn sem heldur sondunni og þarf að gera lágmark 1x í viku. Eða það að maður þarf að muna tímanlega að panta lyfin hennar og allt sem tengist sodunni (sprauturnar og fæðisslöngurnar). Eða allt sem þarf að muna fyrir Reykjavíkurferðirnar á Barnaspítalann á 2 vikna fresti.
Ég hafði engan veginn áttað mig á því að við þyrftum að muna svona margt og þetta er fyrir utan allt þetta venjulega sem þarf að hafa í huga þegar maður á börn, því ekki má gleyma stóru systurinni sem er ekkert minni hetja en sú yngri.
Allt í einu fannst mér ekkert að því að þvotteverest væri búið að ná nýjum hæðum og að kvöldmaturinn væri oft á síðustu stundu (oft í formi skyrs eða morgunkorns). Því það er bara í lagi. Það er nefnilega ekki hægt að gera allt - þrátt fyrir að það líti stundum þannig út á samfélagsmiðlunum 🙂
Ég hugsa að ég endi þessa langloku á að segja ykkur hvað það var gaman á Drangey Music Festival. Það gaman að èg er farin að telja niður í næsta ár.

Ummæli

Skrifa ummæli

Vinsælar færslur af þessu bloggi

Minningarorð frá leikskólanum

Elsku Vala Mist okkar. Nú kveðjum við þig elsku vinkona. Þrátt fyrir stuttan tíma saman kenndir þú okkur svo margt og verðum við ævinlega þakklát fyrir að hafa fengið að kynnast þér. Við verðum dugleg að skoða myndir af þér og hugsum til þín. Ljósið þitt mun lifa áfram meðal okkar. Nú ertu engill á himnum. Mikið eigum við eftir að sakna þín hér í leikskólanum. Minning þín lifir áfram í hjörtum okkar. Allar stundir okkar hér er mér ljúft að muna fyllstu þakkir flyt ég þér fyrir samveruna. (Höf. ókunnur) Elsku fjölskylda við sendum ykkur okkar dýpstu samúðarkveðjur við fráfall elsku Völu Mistar. Fyrir hönd leikskólans Ársala, börn og starfsfólk í Lind.
Lesa meira

Vangaveltur 29. janúar 2021

Um daginn var ég spurð hve langan tíma það tekur að temja sér þakklæti og jákvætt hugarfar. Ég varð hálf orðlaus og man nú ekki hverju ég stamaði upp en þetta fékk mig til að hugsa. Eins og áður þurfti ég smá tíma til að melta spurninguna. Það er örugglega eins mismunandi og við erum mörg hvað það tekur langan tíma að þjálfa hugann í einhverju. Ég átta mig alveg á að ég var þakklát að eðlisfari áður en ég tók þá meðvituðu ákvörðun að vera þakklát fyrir eitthvað á hverjum degi.  Sú ákvörðun var engu að síður gríðarlega mikilvæg, því með því að taka þá ákvörðun þjálfa ég hugann meðvitað á hverjum degi að líta á það sem ég er þakklát fyrir og þannig fer ég einnig að gera það ósjálfrátt ómeðvitað. Hve langan tíma þetta tók mig get ég þó enn ekki svarað nákvæmlega. En til að hafa einhverja viðmiðunarpunkta þá varð ég mér hugsað til dagsins eftir að Vala Mist dó, en hún dó á aðfaranótt laugardags í lok nóvember 2018, en þá var liðið um 1 1/2 ár síðan ég tók meðvitaða ákvörðun um að ætla ...
Lesa meira

Vangaveltur 24. nóvember 2022

Í dag eru 4 ár síðan Vala Mist lést. Ég er búin að ströggla extra mikið í ár með þessa viku, sem hófst 18. nóvember þegar hún fór í hjartastoppið. Í raun finnst mér sá dagur erfiðari en dagurinn þegar hún svo lést. Suma daga hefði ég ekki komið mér fram úr nema vegna þess að ég hreinlega þurfti þess. Ég er búin að vera meir og gráta nánast á hverjum degi, útaf engu, útaf öllu. Tárin renna og gera sitt besta að vökva sálina á meðan ég festi mig í minningum og sorg.  Ég átta mig alveg á afhverju ég á svona erfitt með sorgina í ár. Núna er ég með litla dúllu í fanginu sem er svo lífsglöð að við þurfum að hafa okkur öll við að halda í við hana, þar sem hún stendur upp meðfram öllu, farin að skríða fáránlega hratt, sérstaklega þegar hún sér stiga eða köttinn og klappar og hlær yfir lífinu sjálfu.  Það er stundum þegar ég er með hana í fanginu, sérstaklega á nóttunni/snemma morguns og við kúrum, að ég fæ flash back til Völu Mistar. Þegar ég nudda nefinu í dúnamjúkt hárið og kyssi ko...
Lesa meira