Vangaveltur 6. maí 2017

Við erum aðeins að gleyma okkur í tilkynningaskyldunni enda erum við hálf upptekin við að springa úr hamingju... við erum nefnilega komin heim! 😁

Ummæli

Skrifa ummæli

Vinsælar færslur af þessu bloggi

Vangaveltur 25. apríl 2026

Lengi vel hef ég ætlað að skrifa fæðingarreynsluna þegar ég átti hana Sólrúnu Ingu, bæði fyrir mig til að eiga og til að deila sögu sem er jákvæð úr heilbrigðiskerfinu, því einhvernvegin heyrum við alltaf meira af hinum neikvæðu og því sem er að. Alla meðgönguna fékk ég frábæra þjónustu, hvort sem það var í heimabyggð á Sauðárkróki, á Akureyri eða á Landspítalanum. Alls staðar mætti ég faglegu og góðu viðmóti þar sem á mig var hlustað og mér gefinn sá tími sem ég þurfti, en ég viðurkenni fúslega að þetta var ansi flókin meðganga tilfinningalega og vissi ég oft ekki í hvorn fótinn ég átti að stíga. Ég var hins vegar mjög meðvituð um það og í góðum tengslum við ljósmóðurina mína og gat talað við hana og létt á mér þegar þurfti og sýndi hún mér allan þann stuðning sem ég þarfnaðist. Líkamlega gekk meðgangan eins og í sögu (eftir fyrstu vikurnar þar sem ælutíðnin var ca. 5 sinnum á dag) og stefndi ég að því að eiga í gegnum leggöng á sjúkrahúsinu á Akureyri. Settur dagur var 21. apríl en e...
Lesa meira

Minningarorð frá leikskólanum

Elsku Vala Mist okkar. Nú kveðjum við þig elsku vinkona. Þrátt fyrir stuttan tíma saman kenndir þú okkur svo margt og verðum við ævinlega þakklát fyrir að hafa fengið að kynnast þér. Við verðum dugleg að skoða myndir af þér og hugsum til þín. Ljósið þitt mun lifa áfram meðal okkar. Nú ertu engill á himnum. Mikið eigum við eftir að sakna þín hér í leikskólanum. Minning þín lifir áfram í hjörtum okkar. Allar stundir okkar hér er mér ljúft að muna fyllstu þakkir flyt ég þér fyrir samveruna. (Höf. ókunnur) Elsku fjölskylda við sendum ykkur okkar dýpstu samúðarkveðjur við fráfall elsku Völu Mistar. Fyrir hönd leikskólans Ársala, börn og starfsfólk í Lind.
Lesa meira

Vangaveltur 24. nóvember 2022

Í dag eru 4 ár síðan Vala Mist lést. Ég er búin að ströggla extra mikið í ár með þessa viku, sem hófst 18. nóvember þegar hún fór í hjartastoppið. Í raun finnst mér sá dagur erfiðari en dagurinn þegar hún svo lést. Suma daga hefði ég ekki komið mér fram úr nema vegna þess að ég hreinlega þurfti þess. Ég er búin að vera meir og gráta nánast á hverjum degi, útaf engu, útaf öllu. Tárin renna og gera sitt besta að vökva sálina á meðan ég festi mig í minningum og sorg.  Ég átta mig alveg á afhverju ég á svona erfitt með sorgina í ár. Núna er ég með litla dúllu í fanginu sem er svo lífsglöð að við þurfum að hafa okkur öll við að halda í við hana, þar sem hún stendur upp meðfram öllu, farin að skríða fáránlega hratt, sérstaklega þegar hún sér stiga eða köttinn og klappar og hlær yfir lífinu sjálfu.  Það er stundum þegar ég er með hana í fanginu, sérstaklega á nóttunni/snemma morguns og við kúrum, að ég fæ flash back til Völu Mistar. Þegar ég nudda nefinu í dúnamjúkt hárið og kyssi ko...
Lesa meira