Vangaveltur Lilju

Um síðustu helgi skelltum við hjónin okkur á Drangey Music Festival. Þetta er svo sem ekki frásögufærandi nema að þetta var í fyrsta skipti að einhver passaði Völu Mist fyrir okkur í svona langan tíma. Ég viðurkenni alveg að ég var með hjartað í buxunum yfir þessu, sér í lagi þar sem ég vissi að það þyrfti að gefa henni lyf á meðan við vorum í burtu. Sú staðreynd að pössunarpían (mamma) væri hjúkrunarfræðingur og væri vanari og hæfari en ég að gefa lyf róaði mig reyndar (og það að mamma er klárasta og besta mamma veraldar). Það stoppaði mig samt ekki í að skrifa númeraðan lista hvernig ætti að hugsa um Völu Mist. Þegar ég var búin að skrifa listann stoppaði ég við og fékk smá sjokk. Listinn var tæpar 2 bls. Ég viðurkenni að hann var ítarlegur en hann fjallaði bara um hvernig ætti að gefa lyf og mat eina kvöldstund. Lyf og mat sem búið var að taka til og var tilbúið til notkunar. Og ég skrifaði ekki einu sinni allt sem èg var vön að gera heldur hugsaði að ég gæti bara reddað því þe...

Það er kominn júní! Mikið sem tíminn flýtir sér þegar maður skemmtir sér - eða er það ekki annars örugglega þannig? 🙂 Við erum komin í þokkalega rútínu og gengur bara vel. Foreldrarnir eru farnir að þora með barnið út úr húsi á mannamót og er hún meira að segja búin að kíkja í búðir. Það verður að viðurkennast að það tekur tíma að venjast því að vera ekki vafin í bómul á sjúkrahúsinu þar sem hugsað er fyrir öllu fyrir mann en okkur gengur bara þokkalega í þessu 🙂 Við vorum í tékki á Barnaspítalanum á föstudaginn og kom sú skoðun bara ágætlega út og förum aftur eftir tvær vikur, ekki hægt að segja annað en að það er hugsað alveg rosalega vel um okkur 🙂 Margir spyrja mig út í sonduna sem hún er með, en það er rörið sem fer inn um nefið á henni. Þetta er magasonda sem við klárum máltíðir og gefum henni lyfin í gegnum. Rörið sem sagt fer inn um nefið og niður í maga (Þannig að við höfum skemmt okkur konunglega við að breyta laginu "allur matur á að fara upp í munn og ofan í ...

Vá hvað það er gott að vera komin heim. Það hlýjar hjartað hve vel er tekið á móti okkur, alls staðar sem við komum fáum við góðar kveðjur, knús og bros. Þessi samhugur í samfélaginu okkar er ómetanlegur og eiginlega ekki hægt að lýsa honum með orðum. Við erum ennþá að koma okkur í rútínu enda margt nýtt að læra með litla hjartadrottningu á heimilinu með öllum sínum fylgihlutum og lyfjum. Sem betur fer á móðirin við skipulagsáráttu að stríða en það hefur hjálpað okkur í að koma öllu fyrir 🙂 Rússíbaninn heldur samt örlítið áfram en á þriðjudagsmorgun fannst okkur prinsessan eitthvað slöpp og ekki lík káta og hamingjusama barninu sem við þekkjum, svo við kíktum upp á sjúkrahús hér til að fá fagleg augu að skoða hana. Eftir blóðprufu þar og almennt tékk vildu þau hafa vaðið fyrir neðan sig svo við skruppum til Akureyrar í frekari próf, en á leiðinni ákvað daman að hressast við þannig að við mættum þangað með hjalandi ungabarn. Þau tóku engu að síður prufur sem komu vel út svo vi...

Við erum aðeins að gleyma okkur í tilkynningaskyldunni enda erum við hálf upptekin við að springa úr hamingju... við erum nefnilega komin heim! 😁

Það gleður okkur að segja ykkur að við erum rúmlega hálfnuð heim, erum komin á Barnaspítalann í Reykjavík! Vonum að það verði ekki langt stopp, en við erum alveg afskaplega ánægð að vera komin hingað ❤

Það er ekki pláss fyrir meira, blaðsíðan er búin! Vala Mist fór í aðgerð í dag þar sem skipt var um shunt (eða dren) í höfðinu sem gekk bara vel. Núna vonum við að þetta sé komið. Hún fagnaði áfanganum með nýju drykkjumeti á pela, enda algjör nagli 💪 sendum knús og kossa frá Svíþjóð ❤

Lífið er svo óútreiknanlegt og merkilegt. Ef einhver hefði sagt við mig fyrir sex mánuðum að ég myndi deila mínum innstu tilfinningum með konu sem ég þekki ekki neitt hefði ég hrist höfuðið og ekki tekið mark á því, því ég hefði aldrei trúað að það myndi einhverntíman gerast. En í dag gerðist nákvæmlega það. Í dag átti ég augnablik sem ég mun aldrei gleyma með konu sem ég þekki ekki neitt. Ég veit ekki einu sinni hvað hún heitir því við höfum aldrei kynnt okkur formlega. Ef við værum ekki hér hefði ég eflaust aldrei hitt hana. En hér erum við og erum tengdar þeim böndum að vera hjartamömmur og erum hér að berjast fyrir dætur okkar. Þegar ég sá hana aleina frammi í eldhúsi á deildinni okkar hágrátandi gat ég ekki hunsað það. Ég einfaldlega settist niður og faðmaði hana. Leyfði henni að gráta. Fór sjálf að gráta. Útaf öllu. Útaf engu. Útaf tilfinningaklessunni sem bærist um í okkur alla daga hérna. Og þegar hún byrjaði að deila sögu sinni með mér sat ég bara og reyndi eftir sem mest...