Vangaveltur Lilju

Ég fann þegar ég vaknaði í morgun að boltinn hefði ýtt heldur hressilega á hnappinn minn. Vekjaraklukkan tók mig nefnilega frá andartaki þar sem ég knúsaði litlu dúlluna mína og néri nefinu í mjúku hárinu, en það sem hún hafði silkimjúkt hár 💞 Það er nokkuð síðan ég hef fundið fyrir svona djúpum söknuði, en ólíkt áður, þótti mér vænt um söknuðinn, þar sem ég skil hann. Ég fór á fætur, skutlaði Val og Ásrúnu í vinnu og skóla, kom heim, fékk mér morgunmat, sökkti mér í minningar og bara grét. Ég leyfði mér að finna til, að melta sársaukann og fyrr en varði kviknaði gleði í brjósti mínu við að fara í gegnum minningarnar og stundirnar sem ég átti með henni elsku hjartans Völu Mist minni. Því ástin sem henni fylgdi var svo dásamleg og einlæg. Ég áttaði mig á að mér þykir vænt um þennan söknuð og það sem hann gefur mér, því hann er búinn að móta mig í að vera manneskjan sem ég er í dag. Með því að viðurkenna hann og hlúa að honum, styrkir hann mig. Hann mun vera partur af mér það sem e...

Um daginn helltist yfir mig sorg, það mikil að ég náði varla andanum. Það að Vala Mist væri dáin skall á mér af fullum þunga og mér fannst ég ekki ná að yfirstíga það. Mikið sem mér brá, lífið var komið í nokkuð eðlilegar skorður og við farin að ná takti í hinu nýja daglega lífi. Ég hélt að ég væri einfaldlega komin lengra í sorgarferlinu en það að missa öll spilin úr hendinni og hafa ekki orku í neitt. Þennan sama dag rakst ég á grein á internetinu sem hjálpaði mér gífurlega að skilja hvernig sorg virkar, a.m.k. í mínu tilfelli, því vildi ég deila þessu með ykkur. Ég setti inn myndir með færslunni til að útskýra málið betur. Á myndunum sjáið þið kassa með bolta inn í og sársauka/sorgar-hnapp. Í upphafi er boltinn risastór og fyllir nánast upp í kassann, þannig að þú getur eiginlega ekki hreyft kassann án þess að boltinn ýti á hnappinn. Hann skoppar um í kassanum og ýtir á hnappinn aftur og aftur. Þú hefur enga stjórn á því og sársaukinn blossar upp í hvert sinn. Stundum er það ...

Alveg frá því að Ásrún byrjaði í leikskóla hef ég verið alveg rosalega þakklát fyrir hve góður leikskólinn er hèrna á króknum. Enn efldist þakklætið þegar Vala Mist byrjaði svo í leikskólanum. Starfsfólkið er frábært, leggur mikinn metnað í skólastarfið og maður finnur hve vænt þeim þykir um stelpurnar okkar. Enda leið báðum stelpunum okkar alveg rosalega vel í leikskólanum og höfðu yfirleitt ekki tíma til að kveðja því það lá svo mikið á að komast inn á deild í faðm starfsmannana. Svo við foreldrarnir gátum haldið áfram áhyggjulaus út í daginn, jafnvel það áhyggjulaus að maður kom of seint að ná í dömurnar 🙈 Það að upplifa slíkt traust varðandi það dýrmætasta sem maður á er ekki sjálfsagt og er í raun ómetanlegt. Einnig er ómetanlegt að fá dásamleg listaverk heim, sem við myndum ekki fá nema vegna áðurnefnds yndislega starfsfólks. Í þeim felast minningar sem eru ákaflega dýrmætar 💕 Efri myndin er eftir Ásrúnu og sú neðri eftir hana Völu Mist. Báðar voru þær um eins og hál...

Fyrir rúmlega ári síðan kenndi mín yndislega Pála Margrét mér að allir gætu stundað jóga, líka súkkulaðielskandi ísæta eins og ég sjálf. Ég hafði alveg áður prófað jóga en ekki fundið mig almennilega í því, en ákvað að gefa því annað tækifæri með nýju hugarfari. Þessa gjöf gaf Pála mér þegar ég þurfti hvað mest á henni að halda, en á þeim tíma lá Vala Mist inni á gjörgæslu vegna sýkingar í shuntinu og Pála opnaði heimili sitt fyrir mér þar sem ég gat ekki sofið með Völu Mist á gjörgæslunni og Barnadeildin var pökkuð. Síðan þá hefur ýmislegt gerst og þetta hugarfar hefur hjálpað mér gífurlega til að takast á við allskonar áskoranir sem við höfum staðið frammi fyrir. Núna á föstudaginn mæti ég svo í tíma, sem er í raun ekki frásögufærandi, nema vegna þess að í lok tímans, þegar við erum að fara slaka á og kennarinn segir okkur að hugsa um það sem við erum þakklát fyrir, að það fyrsta sem kemur upp í hugann er að ég sé þakklát fyrir mig sjálfa. Þetta kom jafn eðlilega fram eins og að...

Í dag, 12. janúar, er ljósadagur í Skagafirði, þar sem við kveikjum á kertum og minnumst þeirra sem eru ekki lengur hjá okkur. Er þetta falleg leið til að fagna lífinu og þeirri ást sem fólk hefur gefið okkur. Í dag er líka afmælisdagurinn hennar Völu Mistar, sá fyrsti eftir að hún dó. Ég er búin að bera blendnar tilfinningar til þessa dags og jafnvel kvíða honum, þar til ég tók þá ákvörðun, með hjálp ljósadagsins, að ég ætla að halda uppá hann og gleðjast. Því óhjákvæmilega mun èg hugsa mikið um Völu Mist í dag, litla gleðigjafann okkar og alla þá ást sem hún kom með í líf okkar. Ef það er ekki ástæða til að vera þakklát og fagna er fátt sem gerir það. Hvet ég ykkur öll, sama hvar þið eruð stödd í heiminum, að gefa ykkur tíma til að setjast niður, kveikja ljós og minnast þeirra sem þið saknið. Leyfið tárunum að falla ef þarf, umfram allt að minnist allra góðu stundanna og varðveita þær. Að velja það að vera þakklát þrátt fyrir skerandi söknuð, en söknuðurinn væri ekki svona sár...

Í dag er 21.desember, sem hjá flestum þýðir að sé stysti dagur ársins, eftir daginn í dag fer sólin að hækka á lofti. Þetta er líka dagurinn sem hjartsláttaróreglan hennar Völu Mistar kom í ljós í mæðraskoðun fyrir tveimur árum og umturnaði lífi okkar svo um munaði. Facebook var að minna mig á orð sem ég skrifaði í fyrra, sem olli því að ég settist niður og þurfti að koma tilfinningum mínum aðeins niður á blað, sem ég ætla að fá að deila með ykkur. Í fyrra skrifaði ég meðal annars: „Oft hef ég hugsað að ég bara geti ekki meir, hvort það mætti ekki bara enda þetta, því það væri svo miklu auðveldara, hræðslan gerir mann svo úrvinda. Síðan hef ég eytt góðum tíma í að skammast mín fyrir að hafa hugsað þetta, hvers konar manneskja er það eiginlega sem hugsar um það að það væri auðveldara að barnið sitt myndi deyja? Síðan átta ég mig á því að ég er sú manneskja, og ég er góð, hjartahlý og bara alls ekki gallalaus.“ Ég sé ekki eftir þessum skrifum, þau eru jafn sönn í dag og þa...

Elsku hjartans Vala Mist mín, elsku ljósið mitt. Ég trúi því eiginlega ekki að ég sé að skrifa þessi orð og veit hreinlega ekki hvar ég á að byrja. Svo ég ætla að byrja á deginum úti í Svíþjóð, daginn sem ég ákvað að vera þakklát fyrir eitthvað á hverjum einasta degi, sama hversu stórt eða smátt það væri. Því ég hef svo margt að þakka þér, því þú hefur gefið mér svo margt. Þakka þér fyrir að leyfa mér að elska þig og elska mig óskilyrðislaust til baka. Það að upplifa slíka ást er ómetanlegt. Þakka þér fyrir alla kossana sem þú sendir mér, öll brosin, knúsin og að leyfa mér að hugga þig þegar þú þurftir á því að halda. Þakka þér fyrir að hafa svo mikinn áhuga á lífinu að það var full vinna að sitja með þig í sófanum eða að halda á þér, því alltaf vildir þú halda áfram. Þakka þér fyrir að kenna mér að sjá hve sterk ég get verið þegar á reynir og að kenna mér að leyfa fólki að hjálpa mér og gefa mér þannig styrk. Þakka þér fyrir að leyfa mér að sjá að allar tilfinningar eiga ...