Vangaveltur Lilju

Jólin nálgast óðfluga og nú með allt öðrum hætti en við erum vön. Í stað þess að hitta alla, knúsa, fara á jólatónleika, jólahlaðborð og jólahitt, er knúsið bannað og þú mátt hitta 10 manns. Jólatónleikar eru þó enn í boði, með því að nýta þá frábæru tækni sem hefur óneitanlega hjálpað til í þessum heimsfaraldri, þó það sé annar bragur á, er það svo sannarlega kærkomin skemmtun. Þetta tekur mismikið á fólk, sumir eru við það að springa á meðan aðrir springa yfir því að hinir séu að springa yfir því og eigi að hætta þessu væli.  Við þá sem skilja ekki "vælið" í þeim sem finnst þetta erfitt langar mig að biðja um að nota góðmennsku, því öðruvísi komumst við ekki í gegnum þetta. Það að setja sig í spor annarra er góður lærdómur og víkkar sjóndeildarhringinn. Ekkert okkar er eins og því ekki skrítið að við upplifum hlutina ekki eins. Við þá sem finnst þetta virkilega erfitt vil ég segja að ég skil það ósköp vel og í staðin fyrir að bæla það niður, leyfðu þér að finnast þetta leið...

Í dag eru 2 ár síðan elsku Vala Mist lést. Ég ber mjög blendnar tilfinningar til þessa dags og hann kemur meira við mig í ár en í fyrra. Ég áttaði mig á því um daginn að það er lengra síðan Vala Mist lést heldur en hún lifði, en hún varð 1 árs, 10 mánaða og 12 daga. Þetta kom svolítið flatt upp á mig og ég vissi ekki alveg hvernig ég ætti að melta þetta. Ég veit það í raun ekki ennþá.  Ég finn að þröskuldurinn er lægri fyrir tárum en vanalega. Sem er allt í lagi, ég skammast mín ekkert fyrir tárin mín. Ég skammast mín heldur ekkert fyrir þessar tilfinningar og miklu sorg sem umvefur mig í dag. Ég veit að sorgin er svona sterk því söknuðurinn er svo mikill. Ég hef áður deilt sögu Emily Pearl Kingsley sem fjallar um það að eiga langveikt barn, þar sem myndlíkingin er að maður planar ferðalag til Ítalíu en lendir í Hollandi.  Emily Perl Kingsley er móðir fatlaðs barns og hún hefur oft verið beðin um að lýsa reynslu sinni á að ala upp fatlað barn. Hún svaraði því með sögu sem er o...

 Kær vinkona sendi mér Ted fyrirlestur sem ég hvet alla til að horfa á (hann er á ensku). Þar fjallar fyrirlesarinn Nora um hvernig sorgin mótar okkur á sama hátt og gleðistundir í lífi okkar og hvernig er jafnvel ætlast til að við höldum áfram og komumst yfir sorgina. Því sorgin eigi ekki að vera partur af lífinu, við eigum að geta skilið hana eftir. Ég held, líkt og Nora, að þetta sé allt of algengt viðhorf, því eftir að hafa upplifað mikla sorg sjálf, átta ég mig á að sorgin verður alltaf partur af mér. Sorgin hefur mótað mig jafnmikið og jafnvel meira en sumar af mínum hamingjusömustu stundum. Hún hefur fengið mig til að líta í eigin barm, hvernig ég vil raunverulega verja lífinu, tímanum mínum og með hverjum. Horfast í augu við hluti sem ég sé eftir og taka ábyrgð á þeim.  Sorgin hefur hjálpað mér að vaxa og þroskast í þá manneskju sem ég er í dag og mér þykir virkilega vænt um þá manneskju. Ég er mun betri og skilningsríkari við sjálfa mig en ég var áður. Ég skil að ég ...

Stundum á maður daga þar sem ekkert virðist ganga upp. Ég átti þannig dag í gær, eða, hálfgerðan jójó dag. Ég gerði heilan helling en inn á milli helltist yfir mig tilfinning hvað allt væri ómögulegt sem ég væri að gera og væri hreinlega misheppnað. "Auðvitað kom þetta fyrir mig"  "Alveg er það týpísk ég að sulla svona" "Díses, hvað er í gangi?!" Já, þessar hugsanir flugu í gegnum huga minn af og til í gær þegar mér fannst hlutirnir ekki ganga eins og mér fannst að þeir ættu að gera. Enda hafði ég engan tíma í klúður, ég var með heilan lista af verkefnum sem þyrfti að klára sem ég hafði enga yfirsýn yfir og rúllaði því fram og til baka á milli verkefna og fannst ég ekki ná að gera neitt þrátt fyrir að ég gerði helling. Ég sé það í dag. Heilt yfir var dagurinn samt alveg ágætur, það var bara þessi drungi sem helltist yfir mig af og til og áttaði ég mig á því í gærkvöldi þegar ég grét úr mér augun yfir bíómynd (sem kom mér algjörlega á óvart því ég hélt að h...

Mikið væri einfalt ef tilfinniningar væru bara alltaf eins, en það er alveg alls ekki þannig, allavega er sorg bara alls konar.  Stundum tengist hún manni beint þannig að maður nær varla andanum. Stundum er hún svo yfirþyrmandi að þú sérð ekki að þú náir nokkurn tíman að jafna þig. Stundum veitir sama sorg þér mikla hlýju, gleði og þakklæti þannig að maður brosir í gegnum tárin. Síðan er það stundin þegar þú horfir á einhvern nákominn þér upplifa sorg. Vanmættið sem því fylgir þegar manni finnst maður ekkert geta gert. Þó er það eina sem þarf er að vera til staðar, í því fylgir mesti styrkurinn. Að finna að maður sé ekki einn. Það þarf engin orð, bara þöglan skilning og viðurkenningu á sorginni. Að það sé í lagi.  Öðruvísi náum við ekki að lifa með henni, en sorg er eitthvað sem yfirgefur mann aldrei. Því er það að læra að lifa með sorginni nauðsynlegur lærdómur ef við ætlum að leyfa okkur að elska. Sem ég vona að allir leyfi sér, því það er fátt meira gefandi í lífinu. Í okka...

Í síðasta pistli mínum var ég að velta fyrir mér hvort að við værum núna loksins tilbúin í breytingu, setja aðra forgangsröðun í samfélagið. Mér til mikilla vonbrigða virðist ekki svo vera. Nú erum við nýbúin að standa fyrstu bylgju hér á Íslandi í heimsfaraldri og erum að horfa framan í þann veruleika að hjúkrunarfræðingar eru á leiðinni í verkfall, því ríkið er ekki tilbúið að semja við þau þannig að þau fái mannsæmandi laun fyrir vinnuna sína. Þetta snertir mig á marga vegu, mamma mín er hjúkrunarfræðingur og ég man alveg eftir því úr barnæsku þegar ég fagnaði nýju ári með henni í gegnum símann því hún var í vinnu. Svo hún gæti hugsað um fólk sem þurfti á því að halda. Fólk sem eignast stað í hjarta hennar, þar sem hún fagnar með þeim sigrunum og hlúar að þeim þegar erfiðleikar steðja að. Að upplifa það að sjá hana berjast við að verða ekki bitur vegna þess hvernig er komið fram við hana er rosalega erfitt. Enda get ég ekki ímyndað mér hvernig þetta er, að þurfa að berjast við bitur...

Lengi hef ég haldið því fram að hugarfar skipti máli hvernig við upplifum hlutina. Ég get ekki talið statusana sem ég hef séð á samfélagsmiðlum þar sem fólk vill hætta við 2020, skila því og byrja nýtt ár. Gleyma því hreinlega. Sem ég skil fullkomlega, það er heldur betur búið að hrista upp í okkur og láta okkur upplifa margar tilfinningar. Sem fékk mig til að hugsa. Hvað ef árið 2020 er árið sem við höfum beðið eftir? Árið sem fær okkur til að staldra við og hugsa? Fær okkur til að horfa til kjarnans vegna allra þeirra óþæginda sem það hefur valdið, skaða og hræðslu? Árið sem hreinlega neyðir okkur til að vakna upp af sjálfsstýringunni og því sinnuleysi sem við höfum viðhaldið gagnvart náttúrunni og samfélaginu. Að við tökum þá ákvörðun í sameiningu að við þurfum að breytast og það sem er jafnvel enn mikilvægara; að við séum tilbúin fyrir breytingu. Þegar við erum tilbúin fyrir breytingu förum við að krefjast breytinga, vinnum að breytingum og verðum breytingin. Allt sem...