Vangaveltur Lilju

Í upphafi árs var ég spurð að því afhverju ég væri að skrifa svona persónulega og deila því með alheiminum, hver væri ástæðan á bak við það. Manneskjunni þótti ég oft heldur persónuleg og hvort ég væri ekki berskjölduð að bera tilfinningar mínar og hugsanir svona á borð. Ég viðurkenni að ég varð hálf orðlaus og gat ekki svarað miklu, enda hafði ég svo sem ekki leitt hugann að því afhverju ég væri að þessu, heldur er þetta bara eitthvað sem ég geri þegar ég finn þörf til að tjá mig og fá útrás fyrir tilfinningar mínar. Síðan þá er ég búin að hugsa þetta örlítið og átta mig á, að líkt og flest allt sem við gerum, að þá eru nokkrar ástæður á bak við hvatann að skrifa svona. Sú fyrsta er mjög sjálfhverf, en það að skrifa svona gefur mér rosalega mikið. Ég get ekki útskýrt útrásina sem ég fæ við að tjá mig svona og hvernig það hjálpar mér að koma reglu á hugsanir mínar og tilfinningar. Einnig finnst mér það styrkja mig að horfast í augu við tilfinningar mínar og við hver skrif finnst...

Í dag hefði elsku Vala Mist orðið 3 ára. Það kom eilítið aftan að mér hvað mér brá við það, því hún var svo lítil þegar hún dó en í dag væri hún orðin að krakka, þar sem allt gerist svo hratt á þessum árum. Við leyfðum Ásrúnu að ráða för hvernig við myndum haga deginum, en vegna veðurguðanna ákváðum við að halda okkur bara heima og vera ekki á flakki. Við vörðum því deginum saman að skoða og leika með dótið hennar Völu Mistar, minnast hennar, spila og njóta samverunnar. Ein nig fann ég að ég var loksins tilbúin að skoða myndir og myndbönd sem við fengum frá leikskólanum og vorum við öll til í að hjúfra okkur í sófanum og skoða það saman. Mikið sem það var dásamlegt, sérstaklega myndböndin sem minntu okkur á það hversdagslega og hvernig hún lét ekkert stoppa sig  💕 Í dag sannaðist enn og aftur fyrir mér að þó að hlutir geri verið erfiðir og sárir, geta þeir á sama tíma verið góðir og gefandi, því akkúrat þannig var dagurinn í dag. Èg fer því þakklát og sátt í rúmið í dag....

Jólin - svo dásamleg og gefandi, en á sama tíma erfið og krefjandi. Út af alls konar. Minningar sem bæði íþyngja manni og gleðja. Jólastússi sem gefur manni bæði ánægju og stress. Hlutir sem gáfu manni ánægju eru allt í einu orðin kvöð. En samt ekki alla daga, þegar svona margar andstæðar tilfinningar flækjast fyrir manni getur maður orðið úrvinda. Allt í einu flýgur tíminn hraðar en á gervihnattaöld, jólin eru handan við hornið og þú veist ekki í hvorn fótinn þú átt að stíga. Alls staðar koma til þín skilaboð - vertu klár með allt fyrir jólin en mundu samt að slaka á! Bakaðu 10 gerðir af smákökum en ekki gleyma núvitund! Finndu fullkomnu jólagjöfina á frábærum kjörum, þarf að vera “rétt” framleidd og er ekki með of mikið kolefnisspor! Farðu á jóla- hlaðborð, -tónleika, -skemmtun en mundu samt að svefn og rútína er mikilvæg. Umfram allt vertu kát og glöð því allt er baðað hátíðarljóma og hamingju. Jeminn hvað það er íþyngjandi, sérstaklega þar sem maður getur ekkert alla daga veri...

Fyrir rúmri viku síðan var ár síðan Vala Mist lést. Ég var mikið búin að hugsa um hvort þessi tímamót myndu hafa áhrif á mig og þá hvernig, þar til ég talaði við Val um þetta í október og ég áttaði mig á að það væri enginn munur á þessum degi og öðrum, alltaf væri hún ofarlega í huga mér og þessi dagsetning breyttu engu þar um. Þungu fargi var af mér létt og ég hætti að hugsa um þetta. Svo miklu að þegar ég fór að fá skilaboð og hlýjar kveðjur þurfti ég í upphafi dags að hugsa með mér afhverju fólk væri að senda mér þessi skilaboð, ég hreinlega kveikti ekki á perunni. Það er svo mismunandi hvernig við upplifum sorgina og ekki til nein ein rétt eða röng leið í því, ef maður finnur það sem virkar fyrir mann. Fyrir mig var leiðin að þiggja sorgina og það sem hún gefur mér með þakklæti. Ég skil sársaukann sem hún gefur mér og ég passa mig á að afneita honum ekki, því hann þarf sína útrás rétt eins og hlátur og gleði. Ég átta mig líka á að ég er hamingjusöm þrátt fyrir að vera í sorg. Mé...

Það að hafa tekið þá ákvörðun að vera þakklát á hverjum degi hefur svo sannarlega breytt lífi mínu til hins betra. Í fyrstu gat það verið erfitt og ég þurfti virkilega að hugsa mig um hvað ég gæti skrifað niður í dagbókina mína en með tímanum varð það alltaf auðveldara og auðveldara. Sem ég er þakklát fyrir (pun intended). Sérstaklega þegar ég fór í bakinu í febrúar. Einn daginn leið yfir mig vegna sársauka stings þegar ég var að taka lokið af heita pottinum á pallinum hjá okkur. Í kjölfarið kíkti ég til læknis sem sendi mig í myndatöku sem sýndi að ég væri með útbungun á milli þriggja hryggjaliða neðarlega í bakinu. Læknirinn mælti með að ég myndi prófa sjúkraþjálfun áður en annað væri skoðað, sem mér fannst góð tillaga, þar sem möguleiki var á að koma þessu til baka á sinn stað. Sjúkraþjálfunin kenndi mér ýmislegt, í raun var þetta bæði andleg og líkamleg þjálfun, þar sem hugurinn þarf að vera á réttum stað til að þetta gangi. Sjúkraþjálfarinn sagði við mig gullna setningu sem s...

Ég fann þegar ég vaknaði í morgun að boltinn hefði ýtt heldur hressilega á hnappinn minn. Vekjaraklukkan tók mig nefnilega frá andartaki þar sem ég knúsaði litlu dúlluna mína og néri nefinu í mjúku hárinu, en það sem hún hafði silkimjúkt hár 💞 Það er nokkuð síðan ég hef fundið fyrir svona djúpum söknuði, en ólíkt áður, þótti mér vænt um söknuðinn, þar sem ég skil hann. Ég fór á fætur, skutlaði Val og Ásrúnu í vinnu og skóla, kom heim, fékk mér morgunmat, sökkti mér í minningar og bara grét. Ég leyfði mér að finna til, að melta sársaukann og fyrr en varði kviknaði gleði í brjósti mínu við að fara í gegnum minningarnar og stundirnar sem ég átti með henni elsku hjartans Völu Mist minni. Því ástin sem henni fylgdi var svo dásamleg og einlæg. Ég áttaði mig á að mér þykir vænt um þennan söknuð og það sem hann gefur mér, því hann er búinn að móta mig í að vera manneskjan sem ég er í dag. Með því að viðurkenna hann og hlúa að honum, styrkir hann mig. Hann mun vera partur af mér það sem e...

Um daginn helltist yfir mig sorg, það mikil að ég náði varla andanum. Það að Vala Mist væri dáin skall á mér af fullum þunga og mér fannst ég ekki ná að yfirstíga það. Mikið sem mér brá, lífið var komið í nokkuð eðlilegar skorður og við farin að ná takti í hinu nýja daglega lífi. Ég hélt að ég væri einfaldlega komin lengra í sorgarferlinu en það að missa öll spilin úr hendinni og hafa ekki orku í neitt. Þennan sama dag rakst ég á grein á internetinu sem hjálpaði mér gífurlega að skilja hvernig sorg virkar, a.m.k. í mínu tilfelli, því vildi ég deila þessu með ykkur. Ég setti inn myndir með færslunni til að útskýra málið betur. Á myndunum sjáið þið kassa með bolta inn í og sársauka/sorgar-hnapp. Í upphafi er boltinn risastór og fyllir nánast upp í kassann, þannig að þú getur eiginlega ekki hreyft kassann án þess að boltinn ýti á hnappinn. Hann skoppar um í kassanum og ýtir á hnappinn aftur og aftur. Þú hefur enga stjórn á því og sársaukinn blossar upp í hvert sinn. Stundum er það ...