Vangaveltur Lilju

Haustið 2020 fundum við Valur þrána kvikna hjá okkur að prófa að athuga hvort við gætum eignast annað barn, þrátt fyrir stórar yfirlýsingar undirritaðrar um annað. Þessi ákvörðun var lengi að meltast um í mér og tekin í mörgum litlum skrefum, meðvituðum og ómeðvituðum. Í þessu, líkt og öðru í lífinu, er hollt að muna að það má skipta um skoðun og það er bara ekkert að því. Ég ætlaði því ekki að trúa því þegar við urðum ólétt nánast um leið og fannst mér þetta allt virkilega óraunverulegt. Enda kom svo á daginn að ekkert yrði úr þeirri meðgöngu, þegar við svo misstum fóstrið í byrjun janúar 2021. Eins erfið og ömurleg lífsreynsla það er að missa fóstur og þar af leiðandi drauminn um barn, var ég svo þakklát fyrir að hafa upplifað þetta á þessum tímapunkti.  Þetta var ekki í fyrsta skipti sem ég missi fóstur en í fyrsta skipti sem ég upplifi þakklæti í kringum þessa upplifun. Þakklætið snérist að því að ég áttaði mig á að þó að barnadraumurinn myndi ekki ganga upp, væri ég samt hamin...

Fyrir 5 árum fékk ég Völu Mist fyrst í fangið, eftir nokkurra klst bið þar sem ég lá inni á vöknun að jafna mig eftir keisara og hún í höndum fagfólks inni á vökudeild. Ég er með rauðan nebba, útgrátin og úrvinda, en það sem mér þykir vænt um þessa mynd Þegar ég sá hana liggja mitt í allri snúruflækjunni komst fátt annað að í huga mínum en þráin að fá hana í fangið, svo ég gæti átt þá minningu að halda á henni amk 1 sinni lifandi, svona ef allt færi á versta veg. Ég guggnaði þó næstum því þegar það þurfti 2 starfsmenn að rétta mér hana útaf allri snúruflækjunni en sem betur fer hlustuðu þær ekkert á mig og sögðu að þetta væri minnsta mál í heimi og þetta væri það besta sem ég gæti gefið dóttur minni á þessari stundu, móðurfaðmurinn. Verð ég þeim ævinlega þakklát fyrir, því þegar ég fékk hana í fangið kviknaði tilfinningin að við gætum þetta, hvað svo sem biði okkar. Mér finnst ótrúlegt að hugsa til þess að litla hnátan okkar myndi vera 5 ára í dag ef hún hefði lifað. Ég ákvað að taka m...

 Jólin. Yndislegur en flókinn tími. Stundum jafnvel hreint út sagt erfiður. Ég hef alltaf verið mikið jólabarn, viljað haldið í hefðir og drekkt mér í þeirri gleði og hamingju sem jólin færa okkur. Hin seinni ár hafa jólin flækst fyrir mér, eða öll þessi hamingju og gleði áhersla sem er á jólunum. Fundist það hreinlega yfirþyrmandi. Nú er ég hamingjusöm manneskja en það þýðir ekki að ég sé í blússandi gleði alla daga. Suma daga á ég erfitt með að komast fram úr rúminu. Græt mikið, þröskuldurinn lægri og orkan í lágmarki. Stundum upplifi ég einn af þessum þáttum, stundum alla og jafnvel meira til.  Ég finn að tilfinningarnar fara í meiri rússíbana hjá mér í kringum jólin en hina mánuðina. Ég veit að það spilar margt þar inn í, Vala Mist lést mánuði fyrir jól og það er bara flókið, svona tilfinningalega séð, þó ég segi ekki að það stjórni mér. Hin almenna áhersla á gleði í samfélaginu á þessum tíma, ásamt hefðum og vana veldur því að ég sakna fólksins míns sem ég hef misst meira...

Að kvöldi 18. nóvembers 2018 fór Vala Mist í hjartastopp og eftir endurlífgunartilraunir tóku við dagar á gjörgæslunni sem enduðu á að við þurftum að kveðja litla engilinn okkar. Þessi dagur læddist aftan að mér í ár og var ég hálf ómöguleg fram eftir degi, illa sofin og troðandi marvaða ef svo mætti að orði komast. Við Ásrún áttum síðan miða á leikritið Ronju Ræningjadóttur hjá Leikfélagi Sauðárkróks, sem ég bókaði viljandi þennan dag því ég þekki sjálfa mig og vissi að svona afþreying væri rétta meðalið fyrir mig. Á leiðinni á sýninguna snjóaði "jólasnjó" og smitaði Ásrún mig enn einu sinni af sinni einskæru lífsgleði þar sem hún leit til himins og fékk snjóinn í andlitið, hló, sagðist elska svona snjókomu, leit til mín og spurði "mamma, finnst þér ekki lífið dásamlegt?" Og ég áttaði mig á að jú, mér finnst lífið svo sannarlega dásamlegt, með allri þeirri sorg og gleði sem því fylgir. Ég fann þungann lyftast af mér og lífsgleðina hellast yfir mig, því þrátt fyrir ...

Í gær hittum við fjölskyldan konu sem við höfum ekki hitt síðan síðasta sumar, sem er í raun kannski ekki óvenjulegt á tímum Covid. En það sem sat með mér var ein lítil setning sem hún sagði við mig þegar hún horfði á dóttur mína: "Ég sé svo mikinn mun á henni, það er svo miklu bjartara yfir henni". Eitt augnablik átti ég erfitt með að halda aftur af tárunum og ég fylltist hlýju innra með mér. Hlýju og létti. Ég þakkaði henni fyrir hlý orð og hve mikils virði þau væru mér. Því leiðin hingað er ekki búin að vera einföld og ég veit vel að vegferð okkar er ekki lokið, frekar en annarra sem lifa lífinu. Ég hef oft fengið að heyra hve vel við stöndum okkur í þessu öllu, við séum yfirveguð og skynsöm. Ykkur að segja líður mér oft á tíðum alls ekki þannig, alveg ekki. Meira svona eins og ég sé með allt niðrum mig, veit ekki í hvorn fótinn ég á að stíga, segi eða hugsa óviðeigandi hluti og missi kúlið í tíma og ótíma. Tala nú ekki um tárin sem streyma yfirleitt á óheppilegasta tíma. ...

Skömm. Tilfinning sem við upplifum öll en myndum helst vilja sleppa. Tilfinning sem gerir okkur gjörsamlega varnarlaus, þannig að maður upplifir það að hafa engin vopn í höndunum og er algjörlega berskjaldaður. Hrá hræðsla við að vera ekki nógu góð.  Þetta er sú tilfinning sem ég er hvað mest viðkvæmust fyrir og á erfitt með að stjórna, eða, stjórna viðbrögðum mínum þegar hún kemur upp. Sem er ástæðan fyrir skrifum mínum í dag, sem fyrsta skref í að ná valdi yfir þessari tilfinningu og hvernig ég bregst við henni. Ætla ég að deila með ykkur atviki þar sem ég upplifði skömm fyrir skemmstu. Tengist það nýju áhugamáli mínu, hjólreiðum, en ég byrjaði markvisst að hjóla fyrir um 1 1/2 ári síðan. Það kemur mér í raun ekki á óvart að þessi tilfinning tengist þessu líkamlega athæfi, hjólreiðum, þar sem ég hef aldrei talið mig vera góða í neinum íþróttum, heldur hef ég hreinlega flokkað mig sem lélega og hef lengi vel forðast þess háttar hreyfingu vopnuð alls konar afsökunum, í bland við ni...

Um daginn var ég spurð hve langan tíma það tekur að temja sér þakklæti og jákvætt hugarfar. Ég varð hálf orðlaus og man nú ekki hverju ég stamaði upp en þetta fékk mig til að hugsa. Eins og áður þurfti ég smá tíma til að melta spurninguna. Það er örugglega eins mismunandi og við erum mörg hvað það tekur langan tíma að þjálfa hugann í einhverju. Ég átta mig alveg á að ég var þakklát að eðlisfari áður en ég tók þá meðvituðu ákvörðun að vera þakklát fyrir eitthvað á hverjum degi.  Sú ákvörðun var engu að síður gríðarlega mikilvæg, því með því að taka þá ákvörðun þjálfa ég hugann meðvitað á hverjum degi að líta á það sem ég er þakklát fyrir og þannig fer ég einnig að gera það ósjálfrátt ómeðvitað. Hve langan tíma þetta tók mig get ég þó enn ekki svarað nákvæmlega. En til að hafa einhverja viðmiðunarpunkta þá varð ég mér hugsað til dagsins eftir að Vala Mist dó, en hún dó á aðfaranótt laugardags í lok nóvember 2018, en þá var liðið um 1 1/2 ár síðan ég tók meðvitaða ákvörðun um að ætla ...